ما بعد از اینکه آدم های اشتباهی هستیم،آدم هایی یواشکی هم هستیم...یواشکی از بین کلی آدم رد میشویم و میرویم یک گوشه زانوهایمان را بغل میکینم و اشک میریزیم...یواشکی غصه ی نداشته هایمان را میخوریم...یواشکی از داشتن چیزهای کوچک شاد میشویم...یواشکی و از پشت اس ام اس هایمان برای هم آیکن بوس میگذاریم و وقتی بهم میرسیم یواشکی خودمان را گم و گور میکنیم...یواشکی قسم های دروغی میخوریم و بعد در دلمان به اینکه طرف حسابمان را خر کرده ایم،میخندیم...ما یواشکی به آدم هایی که یواشکی ادای آدم خوب ها را در می آورند دل میبندیم و هیچوقت هم نمیفهمیم که تمام خوب بودن هایشان یک نمایش دروغی یواشکی ست...یواشکی کتاب میخوانیم تا هی توی سرمان نزنند که از خواندن این خزئبلات چه چیزی دستگیرت شد.یواشکی با آینه درد و دل میکنیم...یواشکی برای خودمان نامه مینویسیم و میگذاریم لا به لای کتاب هایمان تا متوجه تنهایی های یواشکی مان نشویم...یکدفعه چشم باز میکنیم و میبینیم که آرام آرام بصورت یواشکی تنهایمان گذاشته اند...و بعد باز یواشکی از بین آدم ها رد میشویم تا برویم یک گوشه و یواشکی گریه کنیم و بترسیم ازینکه قرار است روزی یواشکی بمیریم....