وسط گیر و دادِ قطع و وصلیه بلاگفا این کامنت را دیدم....با بدبختی و مکافات وارد وب شدم تا ببینم چه کسی برای من چیزی نوشته....رسیدم به اینجاشوکه شدم.من تا ب حال یکبار هم نرفته بودم نوشته های این وبلاگ را بخوانم آنوقت نویسنده اش یک پست خیلی قشنگ نوشته و بعد تقدیم کرده به من.تند تند رفتم برایش کامنت گذاشتم که چرا من؟منی ک حتی توی لینک هایش نیستم.حالا امدم دیدم که نوشته:آمده ام وسط زندگی اش.نوشته برای من دعا میکند.بی آنکه من بدانم با نوشته هایم زندگی میکند.این بوی خوشبختی،بوی یاس نمیدهد؟؟؟میدهد.میدهد...بعد فکر کردم عجب دنیایی ست ها.آدم واقعی ها حالت را از عمد میگیرند،آدم مجازی ها بدون آنکه بدانند می آیند حالت را خوب میکنند.بیخود نیست توی مصاحبه ام گفتم وبلاگ نویسی آدم را رشد میدهد.حال آدم را خوب میکند.بیخود نیست که من اینقدر وبلاگم را،اینقدر دوستان مجازی ام را،اینقدر نوشتن را دوست دارم...نوشتن آدم ها را بهم نزدیک میکند.روح و حس آدم ها را بهم میفهماند.نوشتن حال آدم را خوب میکند،حتی بهتر از یک بسته ژلوفون درد را تسکین میدهد...باور کنید