بیا و از من بگذر.من دختر کلان شهرم ولی آن کلان وضعی که شما میخواهید نیستم.من هنوز گاهی با دستم غذا میخورم...بعد از پفک خوردن دستم را لیس میزنم...ترجیح میدهم پیاز آبگوشت را با مشت خرد کنم...اسم سیراب شیردان بیاید آب دهنم راه میفتد...نمیدانم برای خوردن استیک چنگال را باید دست راستم بگیرم یا دست چپم...لبو و شلغم را به انبه و نارگیل ترجیح میدهم...دهنم بوی پیاز بدهد راضی تر از آنم که تنم بوی سیگار دهد...آقا بیا و از من بگذر...من بچه ی پشت کوهی ها را هزار باره بیشتر از دوست کالفرنیا نشینم دوست دارم...من بلد نیستم پشت رل ماشین های شاسی بلند بنشینم و ذوق نکنم...من یاد نگرفته ام چطور میشود لاک زد بدون آنکه کناره های انگشتم رنگی نشود...آقا من دختر محبوب شما نیستم...رژیم نمیگیرم تا لاغر شوم...هرچه دستم برسد با ولع میخورم...آقا گوشتان را بیاورید جلو:من حتی بلد نیستم درست حسابی آرایش کنم...آهنگ های جنیفر لوپز و مرحوم مایکل جکسون را از حفظ نمیخوانم...بالماسکه نرفته ام...موهای صورتم یکی در میان در می آید و من تند تند نوبت آرایشگاه نمیگیرم...اقا من از علم متافیزیک چیزی سر در نمی آورم و چاک راه های بدنم را مو ب مو از بر نیستم...آقا من قدرت تشخیص شماره 52 از 53 رژ لب مای را ندارم و هنوز هم که هنوز است وازلین روی لبم میزنم...ناسلامتی قرن 21 هستیم و تا هفته ی دیگر میرویم توی سال جدید میلادی و من هنوز فیس بوک و وی چت و پلاس و وایبر و غیره عضو نیستم...آقا من 12 سال تحصیلی و 4 سال دانشگاهی سواد دارم،کلاس های زیادی رفته ام اما چون هنوز ابروهایم دخترانه است یک بی کلاس اورجینال محسوب میشوم...بیا و از من بگذر...من از موسیقی متال متنفرم و رقص بابا کرم را از رقص های ایتالیایی بیشتر دوست دارم...سیاست را یک بچه ی نامشروع میدانم که همه به همدیگر پاسش میدهند و از کرنر و آف ساید فوتبال هیچ سر در نمی آورم...آقا من مانتوهایم مارک هرمس نیست،کفشم کاتر پیلار تقلبی ست،ادکلن ورساچی نمیزنم،روسری دور دوز ترک سرم نمیکنم،پالتوی پوست سوسمار تنم نمیکنم،و شب ها توی خیابان ها برگ نمیکشم...آقا من خرم که بجای اینکه بروم جای جوش های روی صورتم را لیزر کنم،به بستنی فروشه میگویم شکلات اضافه روی بستنی ام بریزد...صدای حسین پناهی و خسرو جان شکیبایی را هزار باره میمیرم و وقتی اَدل میخواند حالت تهوع میگیرم...آقا من با غزلیات شمس یک شب تا صبح گریه کردم و وقتی رپ گوش میدهم دلم میخواهد تمام رپرها بمیرند...آقا من بیشعورم...ببخشید...نمیتوانم شبیه دخترهایی باشم که هرکجا میروم میبینمشان...توی تاکسی،توی سینما،توی فیلم ها،توی روضه ها حتی...نمیتوانم دماغم را عمل کنم.نمیتوانم موهایم را رنگ کنم.نمیتوانم بخاطر اینکه شما تاییدم کنید لاغر شوم و وسط ابروهایم را تیغ بکشم.نمیتوانم بروم فلسفسه بخوانم تا موقع حرف زدن کم نیاورم.نمیتوانم راه به راه لباس عوض کنم،آرایش کنم،پشت چشم نازک کنم و غیره.نمیتوانم افاده ای باشم و وقتی شکلات و خوراکی های خوشمزه میبینم با ادا و اطوار بگویم:رژیمم...آقا ببخشید ها اما من نمیتوانم شما پسرها را دوست داشته باشم...حتی نمیتوانم وا نمود کنم که دوستتان دارم و هی پشت سر هم تیغ تان بزنم و بروم بانکوک...آقا همه جا بوی گند میدهد.همه بوی کثافت میدهند.مگر نه؟

پ.ن:همه مشمول همه نمیشه