خیلی چیزها نباید دیده شوند.مثل همین وحشی بازی های داعشی ها یا خشونت هایی که علیه اسرای ایران در زندان های عراق بود.یا مثلن دیدن فیلم های پ و ر ن هم هرچقدر جذاب باشند باید ریجکت شان کنید و نبینید.رفته رفته،در دراز مدت تاثیر مخرب شان را روی دل هایتان میگذارند.قلب ها را کدر میکند.اما سوال من این است که آدم تا کجا تحمل دیدن حقارت عزیزترینش و اشک هایی که در خفا میریزد را دارد؟!تا کجا میتواند صبر کند و دائم بگوید درست میشه،درست میشه.؟!تا کجا میتواند در پوش گذاشتن روی غم های یک نفر را ببیند؟!آدم خیلی صحنه ها را نباید ببیند.بعضی صحنه ها قلب را کدر میکنند،بعضی هایشان قلب را مچاله...و یک روز وسط اتوبان خاطره ی مچالگی قلبت از ذهنت عبور میکند و از چشم هایت اشک که هیچ،خون میریزد....

برچسب‌ها: لرزش دستم تمام چای را در نعلبکی ریخت